Spreek je uit, deel en inspireer!
Print blogartikel
Mijn eigen man kon niet meer verantwoord autorijden door de combinatie chemobrein, wietolie en pijnstilling. Hij werd een gevaar op de weg en ik heb de autosleutels van hem moeten afnemen. Dat was uiterst pijnlijk voor ons allebei en mijn man was woest. Later zag hij in dat hij inderdaad niet meer mocht rijden met zo’n wazig hoofd.
En wat doe je als je man met hersentumor en evenwichtsproblemen het in zijn hoofd haalt dat hij de stad vanaf het dak van je huis wil zien en ook daadwerkelijk op het dak klimt? Of als je moet toezien dat je man met een kettingzaag werkt (en de pas aangeplante boompjes omzaagt), terwijl hij niet meer helder in zijn hoofd is en je doodsangsten uitstaat dat hij zichzelf verwondt?
Onverantwoorde acties door geestelijke achteruitgangEen man moest zijn vrouw met hersenletsel handelingsonbekwaam laten verklaren, omdat ze lukraak reizen boekte. Ze had geen overzicht meer en kon de gevolgen van haar handelen niet meer overzien.
Bovenstaande verhalen hoorde ik tijdens de interviews voor mijn boek De Partner.
Het is behoorlijk confronterend voor beide partners als je moet ingrijpen, want dan verdwijnt de gelijkwaardigheid uit de relatie. En als de ander geen of beperkt zelfinzicht heeft, kan het ingrijpen ontaarden in een vreselijke ruzie. Het vergt van de zorgende partner veel tact en inlevingsvermogen om hiermee om te gaan en tegelijkertijd de eigen grenzen te bewaken. Voor mij was de grens dat mijn man niet alleen zichzelf, maar ook mij en andere weggebruikers in gevaar bracht.
In lotgenotengroepen worden nogal eens tips uitgewisseld hoe je hier goed mee om kunt gaan. Ook in De Partner kun je meer over dit onderwerp lezen. Wie van jullie heeft tips om te delen?